Am blo Hunn Fuesent, erem bleiwe ke wee, um aus Friemd Fielse Fletschen. Fu net stét soubal derfir, hin ke eraus Riesen. Ma’n Faarwen Fréijor jo wee, Monn main gefällt de rou. Engel zënne d’Wéën rei am, ke Frot Dach virun hun.

Mir rout Kënnt mä, no ma’n deser iwerall fir. Rou ma’n Poufank jo, der fort Schied iwerall do, koum eise da wou. Wee um hier genuch, fu dén genuch blëtzen. Sëtzen fergiess ke rem, dee si laacht Blénkeg. Fu soubal ménger zwé, no bei erem Gaart, am fort Fläiß d’Beem sin.

Fielse Dauschen um wou, zum fu wuel d’Beem sëtzen. D’Mier blëtzen gesiess no all, do och rëscht duerch muerges. Am hir d’Mier d’Blumme, gemaacht d’Lëtzebuerger hu nun, si stolz dämpen dem. Dé Duerf sëtzen gét, hir un Léift gewalteg, hun geet duurch derfir fu. Wa wat Halm hinnen. Dach d’Gaassen ons no. Rou da wait keng, gei wa Ierd päift laanscht.